Użi Antiki u Bikrin

Is-salvja ilha tintuża għal eluf ta’ snin. Fl-Eġittu tal-qedem, kienet apprezzata bħala pjanta li setgħet tgħin il-fertilità u tintuża wkoll f’każijiet ta’ mard serju. Kienet saħansitra tintuża f’ritwali marbuta mal-mewt u mal-preservazzjoni, u dan juri kemm kienet meqjusa importanti.

Fil-Greċja u Ruma tal-qedem, it-tobba kienu jirrakkomandaw is-salvja għal ħafna skopijiet differenti. Kienet tintuża biex tgħin fid-diġestjoni, fil-fejqan tal-feriti u biex issaħħaħ il-ġisem. Xi wħud mill-aktar tobba magħrufa ta’ dak iż-żmien iddeskrivewha bħala pjanta qawwija u affidabbli.

Ir-Rumani tant kienu jirrispettaw is-salvja li kienu jittrattawha kważi bħala pjanta sagra. Il-ħsad tagħha ma kienx isir b’mod każwali – ħafna drabi kien ikun akkumpanjat minn ritwali speċjali, li juru li n-nies kienu jemmnu li kellha effetti li jmorru lil hinn minn dawk fiżiċi biss.

Maż-żmien, is-salvja baqgħet iżżomm l-importanza tagħha. Fl-Ewropa medjevali, saret waħda mill-aktar pjanti apprezzati fil-ġonna tal-monasteri. Il-patrijiet kienu jużawha mhux biss bħala rimedju, iżda wkoll bħala parti minn stil ta’ ħajja bilanċjat u tajjeb għas-saħħa.

In-nies kienu jemmnu li s-salvja setgħet tgħin biex tinżamm is-saħħa u saħansitra ttawwal il-ħajja. Dan it-twemmin tant infirex li deher f’għidut popolari ta’ kuljum, mgħoddi minn ġenerazzjoni għall-oħra.

Jekk għandek is-salvja fil-ġnien, m’għandekx bżonn tabib.

Din is-sentenza tista’ tidher sempliċi, iżda tirrifletti fiduċja profonda. Is-salvja ma kinitx meqjusa bħala rimedju rari jew speċjali – kienet xi ħaġa li n-nies setgħu jiddependu fuqha fil-ħajja ta’ kuljum.